Iriminage to aikido w pigułce. To druga, po shihonage, moja ulubiona technika i chyba najbardziej uniwersalna ze wszystkich. W najprostszej wersji polega na zejściu z linii ataku, kroku do przodu i, hm, zabraniu głowy partnera ze sobą. W najbardziej rozszerzonej wygląda jak skomplikowana figura w tańcu. Najlepiej widać to na poniższym remiksie z różnych wersji iriminage wykonywanych przez Christiana Tissier:
http://youtu.be/F3NmaYu2Kvc
Poniżej spróbuję opisać jedną z najprostszych wersji tej techniki. Przed lekturą proszę o rzucenie okiem na wstępniak, a jeśli chcecie dowiedzieć się więcej ogólnie o wykonywaniu technik w aikido, zapraszam do pierwszych akapitów notki o shihonage. W kwestii japońskiej terminologii zapraszam tutaj.
Czytaj dalej…
W ramach przygotowań do egzaminu zacząłem przeglądać YouTube w poszukiwaniu prezentacji technik w wersjach egzaminacyjnych. Tutaj umieszczam linki do najbardziej przejrzystych z nich. Najwięcej jest nagrań technik w wykonaniu doshu Moriteru Ueshiby (wnuka Moriheia), oraz Christiana Tissier. Z czasem postaram się uzupełnić tę listę o wersje w wykonaniu innych mistrzów aikido.
Czytaj dalej…
W następną sobotę, 25 września, jest organizowana impreza promocyjna w moim klubie aikido.
Można pochodzić po sali treningowej, porozmawiać o aikido, jak to się je, czy można na to zapisać siebie albo swoje dziecko, obejrzeć pokazy i przykładowe treningi, a do tego będzie trochę dodatków kulturalnych, jak sushi, herbata, strzelanie z łuku, gra w go, itp.
Ja się tam będę kręcił od południa do treningu miecza o 16:30, więc będzie też można zobaczyć mnie w samurajskiej kiecce 
Zapraszam z małżami, dzieciami i w ogóle 
Odnośnik do tej strony będę umieszczał w każdej notce opisującej techniki aikido.
Chciałbym, żebyscie wiedzieli, że wersje technik, które opisuję, nie są “jedynymi słusznymi”, a nawet możliwe, że z kanonicznego punktu widzenia będą zawierać jakieś błędy. Są to po prostu moje ulubione interpretacje wersji, których uczę się na treningach. Nie licząc przerw trenuję aikido sześć lat. Mam stopień 1 kyu (jeden egzamin do czarnego pasa). Nie jestem więc żadnym autorytetem. Moje notki mają na celu podzielenie się wiedzą z innymi osobami, ćwiczącymi sztuki walki, oraz zainteresowanie tych, którzy nie ćwiczą. Nie mam też zamiaru udawać, że te techniki na pewno będą skuteczne, ani że z lektury mojej twórczości można się ich nauczyć. Chceta poznać aikido – idźta na trening
Łatwy to ten wpis nie będzie. Uparłem się, że będę opisywał techniki aikido za pomocą słów, a to chyba najgorszy z możliwych sposobów. Może powinienem napisać o tym piosenkę.
Czytaj dalej…
Wpisu o technice shihonage dzisiaj nie będzie, albowiem mam lenia, urlop i kaca. Żebyście jednak za bardzo nie płakali zamiast tego zamieszczam poniżej mój artykuł z nieistniejącego już magazynu tradycyjnych sztuk walki “Budojo” – wydawanego zresztą przez dojo o tej samej nazwie, w którym obecnie ćwiczę i w którym nawet, ha, ślub brałem. Tak więc wszystko zostaje w rodzinie. Artykuł został napisany poniekąd charytatywnie, bez żadnej umowy ani wynagrodzenia, nie sądzę więc, by miał ktoś za złe, że go tu umieszczam. A jeśli będzie miał, to jestem skłonny go usunąć. Choć nie bez porządnej kłótni
Tekst jest o wyobrażeniu samurajów w popularnej kulturze Zachodu i dlaczego to wyobrażenie ma się jak pięść do nosa. Enjoy.
Czytaj dalej…
Pomyślałem, że notki o aikido warto zacząć od tego, co ja rozumiem przez aikido i jak moje aikido wygląda. W każdym bowiem klubie jest trochę inaczej, a często nawet w ramach jednego klubu można spotkać osoby, które preferują różne podejścia.
Zacząłem ćwiczyć w roku 2000 w Warszawie, w klubie Andrzeja Bazylko (obecnie 5 dan), należącym do Polskiej Federacji Aikido (i co za tym idzie do międzynarodowej organizacji aikido aikikai), w tzw. linii Christiana Tissier. Styl ten charakteryzuje się dość niskimi, długimi pozycjami i dużą ilością ruchów po okręgu. Osobiście, po jakichś pięciu latach, doszedłem do wniosku, że o wiele lepiej wychodzą mi techniki krótkie i możliwie po liniach prostych, ale myślę, że rozpoczynanie nauki od szerokich, okrągłych ruchów to dobry punkt wyjścia. O wiele łatwiej w ten sposób zauważyć wszystkie detale, a eksperymenty ze skracaniem lepiej zostawić sobie na później. Dużo później.
U senseia Bazylko trenowałem trochę ponad pięć lat i dotarłem do stopnia 1 kyu. Później zrobiłem sobie trzyletnią przerwę na tak zwane życie, a do aikido wróciłem we wrześniu 2009 roku, tym razem do klubu Budojo na warszawskim Ursynowie. Budojo to również aikido aikikai, ale już nie linia shihana Tissier, co widać od pierwszego treningu. Na razie jestem na etapie przypominania sobie technik, więc różnice staram się skatalogować i włożyć w odpowiednie szufladki w głowie, żeby wrócić do nich później. Ten blog też może mi się do tego przydać.
No to teraz trochę teorii. Czytaj dalej…
Iriminage to aikido w pigułce. To druga, po shihonage, moja ulubiona technika i chyba najbardziej uniwersalna ze wszystkich. W najprostszej wersji polega na zejściu z linii ataku, kroku do przodu i, hm, zabraniu głowy partnera ze sobą. W najbardziej rozszerzonej wygląda jak skomplikowana figura w tańcu. Najlepiej widać to na poniższym remiksie z różnych wersji iriminage wykonywanych przez Christiana Tissier:
